Logo Gry Starego Boomera

Dlaczego nadal lubię stare gry?

Nie uważam, że kiedyś wszystkie gry były lepsze. A jednak wciąż z ogromną przyjemnością wracam do produkcji sprzed dwudziestu, trzydziestu, a nawet czterdziestu lat. I wcale nie chodzi wyłącznie o nostalgię.

Na co dzień gram przede wszystkim w nowe tytuły. Kocham Xboxy, śledzę współczesny gaming i potrafię zachwycić się tym, co oferują dzisiejsze konsole. Mimo to w mojej kolekcji wciąż przybywa starszego sprzętu, pudełek i kontrolerów. A kiedy nadarza się okazja, równie chętnie odpalam grę sprzed kilku dekad.

Dlaczego? Przecież stare gry często wyglądają gorzej, bywają mniej wygodne i nie oferują nawet ułamka możliwości współczesnych produkcji.

Odpowiedź jest jednocześnie prosta i trochę bardziej skomplikowana. Bo dla mnie retro gaming to nie tylko same gry. To również sposób, w jaki się w nie gra, sprzęt, na którym się je uruchamia, i szczególna satysfakcja z posiadania czegoś, co ma swoją historię.

Pamiętam ten pierwszy szok

Jeżeli miałbym wskazać jedno wspomnienie, które najlepiej oddaje magię dawnych czasów, byłoby to pierwsze uruchomienie Amigi 500.

Wcześniej miałem Commodore 64. Sprzęt, który dostarczył mi mnóstwo rozrywki i który wspominam z wielkim sentymentem. Ale przesiadka na Amigę była czymś zupełnie innym. Pierwsze uruchomienie komputera, pierwsze gry i wrażenie, że właśnie oglądam zupełnie nową jakość.

Dzisiaj, gdy nowe generacje sprzętu oferują coraz wyższe rozdzielczości, płynniejsze animacje i kolejne graficzne wodotryski, trudno oddać emocje towarzyszące takim przeskokom. Wtedy różnica potrafiła zwyczajnie zwalić z nóg.

I właśnie to w dawnych grach nadal mnie fascynuje. Każda platforma miała własny charakter, możliwości i ograniczenia. Nawet jeśli dzisiaj patrzymy na te produkcje przez pryzmat ich wieku, można w nich odnaleźć coś, co sprawiało, że kiedyś siedzieliśmy przed ekranami z otwartymi ustami.

Nie chodzi o udawanie, że tamta grafika nadal dorównuje współczesnej. Chodzi o umiejętność docenienia tego, jak wielkie wrażenie robiła w swoich czasach.

Niektóre gry po prostu nie chcą się zestarzeć

Mam kilka tytułów, do których wracam szczególnie chętnie.

The Great Giana Sisters przypomina mi, ile frajdy potrafi dać dobrze zaprojektowana platformówka. Indiana Jones and the Fate of Atlantis to dla mnie przykład przygody, której siła nie wynika z liczby wielokątów na ekranie.

Z kolei Metal Slug jest kwintesencją tego, za co lubię automatowe gry akcji: charakterystycznej oprawy, animacji, tempa i ogromnej dawki czystej rozrywki. Seria Castlevania ma swój niepodrabialny klimat, a Baldur’s Gate przypomina, jak mocno potrafi wciągnąć klasyczna gra fabularna.

To bardzo różne produkcje, ale łączy je jedna rzecz. Nie potrzebuję najnowszej technologii, żeby dobrze się przy nich bawić.

Oczywiście nie każda stara gra wytrzymuje próbę czasu. Zdarzają się rozwiązania, które dzisiaj mogą wydawać się dziwne lub niewygodne. Tylko że mnie te ograniczenia szczególnie nie przeszkadzają. Akceptuję je jako część doświadczenia.

Nie oczekuję, że trzydziestoletnia produkcja będzie zachowywać się jak tytuł wydany wczoraj. Podobnie nie wymagam od starego samochodu, żeby oferował wyposażenie współczesnego modelu. Można doceniać jedno, nie odrzucając drugiego.

Ważne, żeby gra nadal dawała przyjemność. A wiele klasyków wciąż świetnie sobie z tym radzi.

Oryginalna konsola, oryginalna gra i telewizor CRT

Wiem, że dzisiaj istnieje mnóstwo wygodnych sposobów na poznawanie starych gier. Emulatory, współczesne wydania klasyków, odświeżone wersje, usługi abonamentowe czy wsteczna kompatybilność.

I bardzo dobrze, że istnieją. Dzięki nim wiele osób ma okazję odkryć gry, po które inaczej nigdy by nie sięgnęły.

Ale ja zdecydowanie wolę inne rozwiązanie.

Największą satysfakcję daje mi uruchomienie oryginalnej konsoli, włożenie do niej oryginalnej gry i zagranie na telewizorze kineskopowym, czyli CRT. Nie jest to najwygodniejsza droga. Zajmuje miejsce, wymaga odpowiedniego sprzętu, a czasem również odrobiny cierpliwości.

Tyle że właśnie o to chodzi.

Nie chcę jedynie zobaczyć starej gry na ekranie. Lubię obcować ze sprzętem, dla którego została stworzona. Wziąć do ręki właściwy kontroler, poczuć jego charakterystykę i zobaczyć obraz w warunkach zbliżonych do tych, w których poznawaliśmy takie produkcje przed laty.

Nie jest to żaden obowiązkowy sposób grania w retro. Nie zamierzam przekonywać, że emulator oznacza gorsze doświadczenie dla każdego. Po prostu mnie najbardziej cieszy właśnie takie podejście.

Dlatego, mając wybór, wolę oryginał.

Gra, którą naprawdę mam na półce

Z czasem odkryłem, że w moim przywiązaniu do starych gier ważną rolę odgrywa coś jeszcze: fizyczne wydania.

Kolekcjonowanie pochłonęło mnie dopiero kilka lat temu, ale bardzo zmieniło sposób, w jaki patrzę na gry. Dzisiaj pudełko, płyta czy kartridż to dla mnie coś więcej niż opakowanie i nośnik danych.

To konkretny przedmiot, który mogę postawić na półce, wyjąć, obejrzeć i do którego mogę wrócić.

W mojej kolekcji są Xboxy, konsole PlayStation, sprzęt Segi i Nintendo, urządzenia przenośne oraz całkiem sporo kontrolerów. Niektóre konsole mam nawet w kilku egzemplarzach. Czy potrzebuję ich wszystkich? Pewnie nie. Ale kolekcjonowanie rzadko jest zajęciem opartym wyłącznie na chłodnej kalkulacji.

Mam dużą słabość do wydań pudełkowych i dotyczy to również współczesnych gier. Nadal staram się unikać zakupów cyfrowych, jeśli istnieje rozsądna możliwość zdobycia fizycznego wydania.

Doceniam wygodę cyfrowej dystrybucji. Rozumiem, dlaczego wiele osób woli mieć całą bibliotekę gier dostępną bez zmieniania płyt. Sam nie zamierzam jednak rezygnować z pudełek.

Oczywiście fizyczne wydanie nie daje automatycznej gwarancji, że gra będzie działać zawsze i bez żadnych dodatkowych usług. Współczesne produkcje potrafią wymagać aktualizacji czy pobierania dodatkowych danych. Mimo to samo posiadanie egzemplarza, który mogę wziąć do ręki, nadal ma dla mnie ogromną wartość.

W czasach, gdy coraz więcej zakupów sprowadza się do pozycji na ekranie i dostępu do cyfrowej biblioteki, ta przyjemność staje się dla mnie jeszcze ważniejsza.

Retro nie oznacza wojny z nowymi grami

Jest jeszcze jedna rzecz, którą chciałbym wyjaśnić.

To, że uwielbiam stare gry, nie oznacza, że nie interesują mnie nowe. Wręcz przeciwnie. Obecnie zdecydowanie częściej gram w współczesne produkcje, a do retro wracam regularnie, kiedy mam na to ochotę.

Nie widzę tu żadnej sprzeczności.

Mogę jednego dnia zachwycać się możliwościami współczesnego Xboxa, a innego spędzić wieczór przy starszej konsoli. Mogę cenić rozbudowane światy, nowoczesną oprawę i wygodę dzisiejszego grania, a jednocześnie świetnie bawić się przy klasycznej dwuwymiarowej produkcji.

Nie jestem zwolennikiem tezy, że kiedyś wszystko było lepsze. Każda epoka ma swoje zalety.

Dawne gry często zachwycają mnie klimatem, muzyką, stylem graficznym i charakterem. Współczesne potrafią zaoferować rzeczy, o których czterdzieści lat temu nawet nie marzyliśmy.

Po co więc wybierać tylko jedno?

A jeśli ktoś nie pamięta tych czasów?

Czasem zastanawiam się, jak dawne gry odbiera ktoś, kto wychował się już w epoce współczesnych konsol, internetu i cyfrowych bibliotek.

Nie oczekuję, że młodszy gracz będzie patrzył na Another World czy pierwszego Super Mario tak samo jak ja. Nie ma moich wspomnień, nie przeżył tych samych zmian technologicznych i nie musi mieć podobnego sentymentu.

Ale może odnaleźć w tych grach coś własnego.

Może docenić mechanikę, klimat, pomysły twórców albo odkryć, skąd wzięły się rozwiązania, które dzisiaj traktujemy jako oczywistość. A może po prostu dobrze się bawić.

I to w zupełności wystarczy.

Chciałbym też pokazywać, że gaming ma swoją materialną historię. Konsole, kartridże, pudełka, płyty i kontrolery nie są jedynie zakurzonymi eksponatami. To przedmioty, które przez lata towarzyszyły ludziom podczas fantastycznej rozrywki.

Dlatego tak lubię je zbierać i dlatego chcę o nich pisać.

Granie mi nie przeszło

Gdy zaczynałem przygodę z grami, nie przypuszczałem, że ponad czterdzieści lat później nadal będę kupował konsole, zbierał pudełka i wracał do produkcji, które pamiętam z młodości.

Dzisiaj nie zamieniłbym tej pasji na żadną inną.

Stare gry dają mi przyjemność nie tylko dzięki temu, co wyświetlają na ekranie. To również oryginalny sprzęt, wyjątkowy klimat, możliwość odkrywania zapomnianych tytułów i satysfakcja z posiadania własnych egzemplarzy.

Nie muszę wybierać między przeszłością a teraźniejszością. Chcę korzystać z obu.

A dopóki będę miał miejsce na kolejne pudełko i ochotę na jeszcze jedną partię, pewnie nic się nie zmieni.

Granie mi nie przeszło. I raczej już nie przejdzie.

Sebastian — Gry Starego Boomera

Poprzedni artykuł
Następny artykuł