Logo Gry Starego Boomera
RECENZJAXbox Series X

Gears of War: E-Day – kiedy koniec świata oznacza powrót do formy

Najtrudniej uratować miasto, które jeszcze wczoraj żyło normalnie. Ulice pełne samochodów, mieszkańcy zajęci swoimi sprawami i budynki, które za chwilę zamienią się w ruiny. A potem ziemia pęka i spod niej wychodzą Locuści. Zamiast planu na wielkie zwycięstwo pozostaje proste pytanie: kogo uda się ocalić, zanim wszystko runie? Właśnie w tym punkcie „Gears of War: E-Day” odnajduje siłę, której tak bardzo brakowało mi w dwóch poprzednich odsłonach serii.

Najtrudniej uratować miasto, które jeszcze wczoraj żyło normalnie. Ulice pełne samochodów, mieszkańcy zajęci swoimi sprawami i budynki, które za chwilę zamienią się w ruiny. A potem ziemia pęka i spod niej wychodzą Locuści. Zamiast planu na wielkie zwycięstwo pozostaje proste pytanie: kogo uda się ocalić, zanim wszystko runie? Właśnie w tym punkcie „Gears of War: E-Day” odnajduje siłę, której tak bardzo brakowało mi w dwóch poprzednich odsłonach serii.

Nie ukrywam, że „Gears of War 4” i „Gears 5” były dla mnie sporymi rozczarowaniami. Miałem poczucie, że marka, która kiedyś stanowiła jeden z filarów Xboxa, straciła część swojej tożsamości. Tym większym zaskoczeniem okazała się nowa produkcja The Coalition. Po ukończeniu kampanii na Xbox Series X nie mam wątpliwości: to jedna z najlepszych odsłon całego cyklu i, przynajmniej na dziś, jedna z trzech najlepszych gier, w jakie zagrałem w 2026 roku.

Zanim świat poznał Locustów

„E-Day” zadebiutowało 6 października 2026 roku. Zamiast kontynuować losy bohaterów po wydarzeniach z „piątki”, twórcy cofnęli akcję o czternaście lat względem pierwszego „Gears of War”. To opowieść o Dniu Wyjścia, czyli chwili, w której Locuści wydostają się spod powierzchni Sery i rozpoczynają inwazję. Gra powstała od podstaw na Unreal Engine 5 i jest dostępna wyłącznie na konsolach Xbox Series X|S oraz komputerach PC.

Powracają Marcus Fenix i Dominic Santiago, ale poznajemy ich w innej sytuacji niż w klasycznej trylogii. Wojna Wahadłowa właśnie się skończyła, a świat nie zdążył jeszcze przyzwyczaić się do pokoju. Bohaterowie trafiają do Kalony, miasta, które w ciągu kilku dni przeistacza się w pole bitwy. Do oddziału Bravo dołączają Mags Carter i Lucas Reyes. Dalszych szczegółów nie będę zdradzał, bo obserwowanie pierwszych reakcji ludzi na nieznanego przeciwnika jest częścią tej historii.

Fabuła nie próbuje być szczególnie skomplikowana. Kolejne zadania sprowadzają się często do utrzymania pozycji, przedarcia się przez opanowany obszar czy pomocy tym, którzy jeszcze walczą. Dla mnie nie jest to wada. W opowieści o nagłym upadku miasta prosty cel potrafi wybrzmieć mocniej niż kolejna intryga ze zwrotami akcji. Nie walczymy o abstrakcyjne zwycięstwo. Walczymy o następne skrzyżowanie, budynek i garstkę ocalałych.

Strzelanie, dla którego pokochałem Gearsy

Największą zaletą „E-Day” pozostaje walka. Seria od zawsze opierała się na czytelnym zestawie zasad: znaleźć osłonę, ocenić pozycję wroga, przemieścić się, oskrzydlić go i wykorzystać moment przewagi. The Coalition nie próbowało tej konstrukcji wywrócić do góry nogami. Zamiast tego dołożyło narzędzia, których wcześniej brakowało.

Marcus potrafi teraz skakać, pokonywać przeszkody i korzystać z różnic wysokości terenu. Przemieszczanie się pomiędzy osłonami daje więcej możliwości, a samochód, mur czy balkon nie muszą być wyłącznie granicą wyznaczonej przez projektantów ścieżki. To pozornie niewielkie zmiany, ale w praktyce mocno odświeżają dobrze znany model walki.

Najważniejsze, że dodatkowa mobilność nie odbiera starciom taktycznego charakteru. W zwykłych potyczkach nadal liczą się ustawienie, flankowanie i umiejętne korzystanie z otoczenia. Wymiana ognia ma odpowiedni ciężar, a każde wyjście zza osłony wiąże się z ryzykiem. Tak właśnie zapamiętałem najlepsze odsłony „Gears of War”. Tutaj odzyskałem tę przyjemność, tylko w nowocześniejszym wydaniu.

Nie sposób pominąć brutalności. „E-Day” jest w moim odczuciu chyba najbardziej krwawą odsłoną serii. Obrażenia, egzekucje i bezpośrednie starcia z Locustami chwilami przywodzą na myśl slasher, a nie klasyczną militarną strzelankę. Ta dosadność pasuje do opowieści o pierwszym kontakcie z przeciwnikiem, którego ludzie dopiero uczą się rozumieć.

Półotwarta Kalona zamiast kolejnego ogromnego świata

Od kilku lat coraz bardziej męczy mnie tendencja do wciskania otwartego świata do niemal każdej większej produkcji. Większa mapa wcale nie musi oznaczać lepszej gry. Dlatego z ulgą przyjąłem sposób, w jaki „E-Day” buduje kampanię. Trzon przygody pozostaje liniowy, ale część etapów otwiera przed nami całe dzielnice Kalony.

Dostajemy mapę okolicy z zaznaczonymi celami głównymi i zadaniami dodatkowymi. Możemy ruszyć dalej z fabułą albo zboczyć z trasy, by wesprzeć oblężony oddział, pomóc cywilom czy przygotować zasadzkę. Takie aktywności nie sprawiają wrażenia obowiązkowego wypełniacza. Pasują do sytuacji miasta, w którym równocześnie toczy się wiele mniejszych, rozpaczliwych bitew.

Podoba mi się skala tego rozwiązania. Nie trzeba przemierzać wielkich połaci terenu tylko po to, by dotrzeć do następnego znacznika. Eksploracja jest dodatkiem do właściwej rozgrywki, a nie jej substytutem. Półotwarte etapy pozwalają na chwilę samodzielności, po czym oddają inicjatywę fabule i kolejnym starciom.

Xbox Series X ma jeszcze sporo do pokazania

Pod względem oprawy wizualnej „E-Day” robi potężne wrażenie. To jedna z najlepiej wyglądających gier obecnej generacji, jakie widziałem. Szczegółowość otoczenia, zniszczone budynki, oświetlenie i sposób przedstawienia katastrofy naprawdę robią swoje. Technologia ma tu znaczenie nie tylko dla widowiska, ale również dla obrazu miasta rozpadającego się na oczach mieszkańców.

Grałem, jak zwykle, na Xbox Series X w trybie jakości. W trakcie całej kampanii nie zauważyłem spadków płynności. Obraz pozostawał stabilny w moim odbiorze, a płynność działania była bardzo dobra. Nie jest to pomiar liczby klatek na sekundę, tylko wrażenie z ukończonej rozgrywki, ale przy takiej grafice jest to dla mnie spory atut.

Tym bardziej dziwi jeden wyjątkowo słaby element: modele przypadkowych cywilów i mieszkańców miasta. Na tle dopracowanych lokacji oraz głównych postaci wyglądają po prostu przestarzale. Ich sylwetki odstają od reszty oprawy na tyle wyraźnie, że momentami trudno tego nie zauważyć. To nie przekreśla wizualnych osiągnięć twórców, ale psuje spójność obrazu.

Dwie walki, które psują rytm

Moje największe zastrzeżenia dotyczą poziomu trudności. Całą kampanię ukończyłem na ustawieniu Normal i przez większość czasu gra była raczej przystępna. Potyczki wymagały uwagi, ale nie miałem poczucia, że twórcy próbują mnie za wszelką cenę zatrzymać. A potem przychodziły dwa starcia z bossami, podczas których zasady jakby nagle się zmieniały.

Zamiast taktyki opartej na osłonach i flankowaniu dostawałem ciągłą ucieczkę, bieganie po arenie i konieczność zajmowania się towarzyszami. Chwila nieuwagi często oznaczała powrót do ostatniego punktu kontrolnego. Nie przeszkadza mi trudna walka sama w sobie. Przeszkadza sytuacja, w której gra przez wiele godzin uczy określonego sposobu działania, by w kluczowym momencie wymagać czegoś zupełnie innego.

Oba pojedynki – jeden pod koniec czwartego aktu, drugi w finale – były dla mnie ekstremalnie trudne i chwilami zwyczajnie irytujące. Kontrastowały z resztą kampanii tak mocno, że trudno mówić o równomiernie zaprojektowanym wyzwaniu. To największa rysa na grze.

Mam również wrażenie, że sztuczna inteligencja przeciwników nie dorównuje temu, co pamiętam z oryginalnych odsłon. Nie chodzi o pojedynczy błąd, lecz o ogólne odczucie, że Locuści bywają mniej przekonujący w podejmowaniu decyzji. Przy strzelance, której siłą jest taktyczne ustawianie się na polu walki, ma to znaczenie.

Mags Carter, czyli więcej rozsądku, mniej internetowej wojny

Chcę zatrzymać się przy Mags Carter, bo wokół tej postaci pojawiło się sporo dyskusji, które moim zdaniem niewiele mówią o samej grze. Mags jest doświadczoną weteranką i pełni w zespole rolę osoby, która potrafi przejąć inicjatywę. To logiczne, że w kryzysie jej głos często ma znaczenie. Nie widzę w tym niczego sztucznego ani sprzecznego z charakterem opowieści.

Nie przekonują mnie oskarżenia o „woke”, formułowane na podstawie pojedynczego, osobistego detalu dotyczącego bohaterki. Nie będę go opisywał, żeby niczego nie zdradzać, ale w mojej ocenie cała kontrowersja jest rozdmuchana. Wolę rozmawiać o tym, co Mags wnosi do oddziału i czy jej decyzje są wiarygodne. Ma w tej historii swoje miejsce.

Werdykt: dokładnie takiego powrotu potrzebowała seria

„Gears of War: E-Day” nie jest produkcją bez wad. Potrafi zirytować nieproporcjonalnie trudnymi starciami z bossami, zaskakuje nierówną jakością niektórych modeli postaci, a AI przeciwników pozostawiło u mnie niedosyt. To jednak nie przesłania najważniejszego: The Coalition ponownie zrozumiało, co sprawia, że walka w „Gears of War” jest tak satysfakcjonująca.

Dostałem brutalną, znakomicie wyglądającą strzelankę z dobrze rozwiniętym systemem poruszania się, rozsądnie otwartymi etapami i prostą historią, która nie udaje czegoś bardziej skomplikowanego, niż musi. Po dwóch odsłonach, które mnie zawiodły, nie liczyłem na aż tak udany rezultat.

Kalony nie da się ocalić jednym efektownym zwycięstwem. Ale w pewnym sensie „E-Day” uratowało coś innego – moje zaufanie do tej serii. Takich Gearsów potrzebowałem.

WERDYKT BOOMERA

Czy warto zagrać?

Co się udało?

System walki, graficzny rozmach i świetni bohaterowie z krwi i kości

Dla kogo?

Dla wszystkich fanów serii oraz dla tych, których ta seria ominęła

O grze

Data premiery
2026
Producent
The Coalition
Wydawca
Xbox Game Studios
Gatunek
third-person shooter
Platforma recenzowana
Xbox Series X
Dostępne platformy
Windows
Testowana wersja
PAL
Czas gry / testu
okoł0 20h
Tryby gry
Single
Wydajność / grafika
Jakość