Na początku XXI wieku Sega przechodziła jedną z największych transformacji w swojej historii. Po zakończeniu produkcji Dreamcasta firma coraz mocniej koncentrowała się na wydawaniu gier na sprzęt konkurencji, nie rezygnując jednocześnie ze swoich automatowych korzeni. Jednym z efektów tej zmiany było „The House of the Dead III”, które w 2002 roku zadebiutowało na automatach arcade, a niemal równolegle pojawiło się na pierwszym Xboxie. Była to trzecia odsłona jednej z najbardziej charakterystycznych serii strzelanin na szynach.
Egzemplarz z kolekcji



Historia serii i droga do trzeciej części
Historia „The House of the Dead” rozpoczęła się w 1996 roku, kiedy Sega AM1 stworzyła pierwszą część, łącząc mechanikę znaną z „Virtua Cop” z estetyką krwawych horrorów klasy B. W 1998 roku „The House of the Dead 2” rozwinęło tę formułę, oferując bardziej rozbudowane lokacje, alternatywne ścieżki i jeszcze większą liczbę przeciwników. Trzecia część miała wprowadzić serię w nową epokę technologiczną.
Za produkcję odpowiadało Wow Entertainment, studio należące do Segi i wywodzące się z dawnego zespołu AM1. Gra została zaprojektowana dla systemu arcade Sega Chihiro, wykorzystującego architekturę zbliżoną do pierwszego Xboxa. Dzięki temu wersja konsolowa bardzo wiernie odtwarzała automatowy pierwowzór. Co ciekawe, we wczesnym okresie produkcji eksperymentowano również z oprawą cel-shadingową, jednak ostatecznie zdecydowano się na bardziej realistyczną, charakterystyczną dla serii stylistykę.
Najważniejszą zmianą było zastąpienie pistoletów strzelbami typu pump-action. Na automatach przygotowano specjalne kontrolery przypominające obrzyny, które przeładowywało się charakterystycznym ruchem ręki. Było to jedno z rozwiązań mających nadać trzeciej części własną tożsamość.
Fabuła i automatowa rozgrywka
Fabuła rozgrywa się w 2019 roku, w świecie, w którym eksperymenty biologiczne doprowadziły do katastrofy. Lisa Rogan, córka bohatera pierwszej części, wraz z agentem G próbuje odnaleźć zaginionego Thomasa Rogana. Trop prowadzi do kompleksu badawczego EFI, opanowanego przez mutanty i inne przerażające stworzenia. Historia rozwija również wątki związane z doktorem Curienem i jego eksperymentami.
Gameplay pozostał wierny automatowym korzeniom. To klasyczna strzelanka na szynach, gra samodzielnie prowadzi nas przez lokacje, a naszym zadaniem jest eliminowanie przeciwników, unikanie obrażeń i trafianie w słabe punkty bossów. Możemy wybierać kolejność części etapów, ratować partnera w niebezpiecznych sytuacjach i walczyć o jak najlepszy wynik. Całość jest szybka, intensywna i oczywiście pozwala na zabawę we dwóch.
Co oferowała wersja na Xbox Classic?
Wersja na Xbox Classic oferowała również dodatkowy tryb Time Attack, w którym walczymy nie tylko z potworami, ale także z uciekającym czasem. Bardzo dobrym dodatkiem była możliwość odblokowania kompletnego „The House of the Dead 2” po ukończeniu trzeciej części. Dzięki temu na jednej płycie otrzymywaliśmy dwa ważne rozdziały serii.
Oprawa graficzna i późniejsze wydania
Pod względem wizualnym „The House of the Dead III” wyraźnie odcina się od poprzedników. Bardziej szczegółowe modele przeciwników, rozbudowane animacje, efekty oświetlenia oraz mroczne korytarze opuszczonych laboratoriów tworzą charakterystyczny klimat science fiction i horroru. Choć nie brakuje tutaj typowej dla serii groteski, trzecia odsłona mocniej podkreśla postapokaliptyczny charakter świata.
Poza automatami arcade i pierwszym Xboxem gra ukazała się również na PC /2005/, Nintendo Wii /2008/ w kompilacji „The House of the Dead 2 & 3 Return” oraz PlayStation 3 /2012/, gdzie można było korzystać z kontrolera PlayStation Move.
Miejsce w historii The House of the Dead
Na tle całej serii „The House of the Dead III” jest ważnym punktem przejścia między klasycznymi strzelaninami z lat 90. a bardziej widowiskowymi produkcjami kolejnych generacji. Pierwsza część stworzyła fundamenty, druga dopracowała formułę, natomiast trzecia postawiła na mocniejszą oprawę, strzelby i bardziej bezpośrednią akcję. Późniejsze „The House of the Dead 4” rozwinęło tę koncepcję jeszcze bardziej.
Dzisiaj „The House of the Dead III” pozostaje bardzo dobrym przykładem filozofii projektowania Segi z czasów dominacji automatów arcade. Nie chodziło o wielogodzinną kampanię, rozbudowany system rozwoju czy otwarty świat, ale o intensywność rozgrywki, refleks, powtarzalność i satysfakcję z coraz lepszego opanowania kolejnych etapów. Krótka, dynamiczna, brutalna i pozbawiona zbędnych dodatków. Na pierwszym Xboxie nadal stanowi ciekawy fragment historii Segi i gatunku light gun shooterów.
Jak wygląda gra w ruchu



